آخرین پردازنده اینتل ویژه کامپیوترهای رومیزی یعنی پنتیوم 4 با هسته Northwood آهسته آهسته به پایان راه خود رسید.

شاید اینتل سرعت آن را تا 4/3 گیگاهرتز بالا ببرد اما دیگر نمی توان از این هسته که کار خود را با 2/2 گیگاهرتز آغاز کرد چیز بیشتری انتظار داشت. این پردازه حتی در همین سرعت 2/3 گیگاهرتز با معماری 130 نانومتری خود، 82 وات انرژی الکتريکی مصرف می کند.

اینتل خود نیز برای این هسته برنامه دیگری ندارد و هسته جانشین آن را که با فن آوری 90 نانومتری و با رمز Prescott طراحی کرده در دست ساخت دارد. این هسته اکنون در دو کارخانه تولید می شود و در نیمه های سال 2004 سومین کارخانه نیز در ایرلند تولید این هسته را آغاز خواهد کرد. این کارخانه ها می توانند این هسته را روی ويفرهای 300 میلی متری بسازند. با حساب 500 هسته روی هر ويفر، اینتل می تواند چند میلیون پردازنده را در ماه تولید کند.

قرار بود که عرضه این پردازنده از ابتدای سال 2004 آغاز شود و چون بر پایه همان ريز معماری NetBurst که برای پنتیوم 4 به کار رفت ساخته می شود همچنان پنتیوم 4 نامیده خواهد شد. البته از نظر فن آوری ساخت دو نسل جلوتر رفته و در هسته آن نیز بهینه سازی های بسیاری انجام گرفته.

همه اینها باعث شده تا Prescott توان کار تا بسامد 5 گیگاهرتز را پیدا کند. ولی حتما می دانید که عددی که برای بسامد پردازنده اعلام می شود تنها عامل موثر در توان پردازش پردازنده نیست. برای نمونه شمار فرمان هایی که در هر تپش انجام می شوند نیز در توان پردازنده موثر است. Prescott در این زمینه نیز